பிப்ரவரி 12

“அவர் தம்முடைய ஜீவனை நமக்காகக் கொடுத்ததினாலே அன்பு இன்னதென்று அறிந்திருக்கிறோம்” (1 யோவான் 3:16)

நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு முக்கியமான ஒரு ஆதாரம் கர்த்தருடைய அன்பு. இவ்வளவாய் அன்புகூர்ந்தார் என்று வேதத்தில் நாம் பார்க்கிறோம். பவுலும் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்னில் அன்புகூர்ந்து என்று சொல்லுகிறார். அதாவது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து நம்மில் அன்புகூர்ந்து தன்னை பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார். ஆகவே தேவன் இவ்வளவு பெரிதான மீட்பை, இரட்சிப்பை நமக்குக் கொடுத்திருப்பார் என்றால், அவருடைய அன்பின் நிமித்தமாக அவர் கொடுத்திருக்கின்ற மிகப் பெரிய ஈவு. ஒவ்வொரு நாளும் தகுதியில்லாத எனக்கு இவ்வளவு பெரிய அன்பு, இவ்வளவு பெரிய மீட்பு, சமாதானம், இவ்வளவு பெரிய விடுதலை என்பதை உணரவேண்டும். அநேக வேளைகளில் நாம் ஆண்டவருடைய சத்தியத்தை அறிய வேண்டிய அளவில் அறிந்திருப்பது மிக அவசியம். எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் கர்த்தர் மேல் வைக்கின்ற நம்பிக்கை, அவருடைய சமாதானத்தின் ஆளுகை, நம் இக்கட்டான வேளைகளிலும் கர்த்தர் ஆளுகை செய்கின்றார் என்ற நிச்சயம் நமக்கு இருக்க வேண்டும்.  தேவன் என்னை நேசிக்கிறார். ஆகவே இந்த அன்பை நாம் எந்தளவுக்கு நம்முடைய வாழ்க்கையில் விசுவாசித்து அதின் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு காரியத்திலும் செயல்படுகின்றோமோ அந்தளவுக்கே மெய்யான சமாதானம் உண்டு. இக்கட்டான காலத்திலும் பொறுமையும் நிதானமுமாக ஆண்டவருடைய கிருபையைச் சார்ந்து வாழுகிற வாழ்க்கை என்பது, வேதம் சொல்லுகிறபடி “விசுவாசிக்கிறவன் பதறான். அமரிக்கையும் நம்பிக்கையுமே உங்கள் பெலனாயிருக்கும்” என்பதே. இவ்விதமான ஒரு ஆழமான நம்பிக்கைக்குரிய வாழ்க்கையை  அவருடைய அன்பை நாம் அறிந்து அதின் அடிப்படையில் வாழுகிற வாழ்க்கையின் மூலமாகவே  பெற்றுக்கொள்ள முடியும். ஆகவே என்னில் அன்புகூறுகிற தேவன் இவர். அந்த அன்பு தன்னையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்த அன்பு. இவ்வளவு பெரிதான அன்பு என்று வேதம் சொல்லுகிறது. ஆகவே தேவனுடைய அன்பைச் சார்ந்து வாழுகின்ற மகிமையான வாழ்க்கையைப் போல் வேறொன்றுமில்லை. தேவன் அவ்விதமாக நம்மை ஆசீர்வதிப்பாராக.