ஒன்றை நான் கேட்டேன்

ஜூலை   25                                           ஒன்றை நான் கேட்டேன்                                    சங்கீதம் 27 : 1–14

 “அதையே நாடுவேன்; நான் கர்த்தருடைய மகிமைய்டை பார்க்கும்படியாகவும், அவருடைய ஆலயத்தில் ஆராய்ச்சிசெய்யும்படியாகவும், நான் என் ஜீவனுள்ள நாளெல்லாம் கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் தங்கியிர்டுப்பதையே நாடுவேன், ”       —(சங்கீதம் 27 : 4)

நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஆவிக்குரிய் வாஞ்சயுள்ளவர்களாய்இருக்கவேண்டும். சங்கீதகாரன் தன்னில் ஒரு குறிக்கோளோடு வாஞ்சிக்கிறவாஞ்சையைபார்க்கிறோம். நாம் உலகத்திற்குறிய அநேக வாஞ்சைகளையும்குறிக்கோள்களையும் கொண்டிருப்பவர்களை, தாகங்களையும் கொண்டிருப்பவர்கள் கொண்டிருப்பவர்கள் ஒரு சிலரே. ஒரு சிலர் தேவனுடைய செயிதிகளை கேட்க்கிரவேளையிலோ அல்லது ஏதோ ஒரு சில வேளைலளில் மாத்திரம் அவ்விதமான ஆவிக்குறிய வாஞ்சையைக்கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் எவ்வளவு சீக்கிரத்திலவைகள் மறைந்துவிடுகின்றன! அநேக சமையங்களில் உங்களின் ஆவிக்குரிய வாஞ்சைகள்அவ்விதமாகவே காணப்படுகிறது இல்லை ஆனால் சங்கீதகாரன் அதை வாஞ்சித்ததுமாத்திரமல்ல. அது தனக்கு கிடைக்குமட்டும் அதையே நாடிச் செல்வேன் என்று சொல்லுகிறார்.

இரண்டு காரியங்களை அவர் வாஞ்சிக்கிறார். முதலாவது தேவனுடைய மகிமையைப் பார்க்கவேண்டும். அதாவது அவனுடைய வாழ்க்கையிலவர் நாமம் மகிமைப்படவேண்டும். இரண்டாவது தேவனுடைய பிரச்சன்னம் வெளிப்படுபடி தேவனுடைய அலயத்தில் ஆராச்சிசெய்யவும் வாஞ்சித்தார். எதை ஆராச்சி? தேவனுடைய மகத்துவத்தையும், வல்லமையையும், கிருபையாயும், அவர் உன்னதத் தன்மையையும், அவருடைய நாமத்தைக்குறித்தும் இன்னும் அநாக குணநலங்களையும், வாக்குத்தத்தங்களையும், உடன்படிக்கைகளையும் ஆராச்சிசெய்யும்படியாக வாஞ்சித்தார். ‘நீதியின்மேல் பசிதாகமுள்ளவர்கள் பாக்கியவாங்கள்; அவர்கள் திருப்தியடைவார்கள்‘ (மத் 5 : 6) மேலான ஆவிக்குரிய வாஞ்சையை பெற்றவர்களாக இருங்கள். தேவன் உங்களைத் திருப்தியடையச்செய்வார்.

You may also like...

Leave a Reply